De Kaap is voor even van Oranje

Het Nederlands elftal komt er een wedstrijdje voetballen tegen Kameroen. En natuurlijk… gewonnen! Dankzij de gedegen eenvoud van het veldspel en de individuele kwaliteiten van de ingebrachte aanvallers in de tweede helft. Het meegereisde enthousiaste Oranjelegioen kan tevreden zijn.

Maximale winst

In het centrum van Kaapstad is het nu niet zo druk als twee jaar geleden in Basel tijdens het EK. Daar waren, zo heeft men ingeschat, zo rond de 140.000 uitzinnig en zich bijzonder correct gedragende Nederlandse Oranjesupporters. De sfeer is er echter niet minder om. Velen hebben zich uitgedost en getooid met oranje voor Oranje. Ook tegen Slowakije zijn de Oranjesupporters zicht- en hoorbaar aanwezig. Zij hebben een matige wedstrijd gezien, die overigens terecht met 2-1 is gewonnen. Nu staat vrijdag a.s. een ander kaliber tegenstander voor de deur: Brazilië.

Frank de Boer en Philip Cocu

Deze twee oud-internationals maken zich zeer verdienstelijk binnen hun taakgebied en zijn terecht een waardevolle aanvulling als assistenten van bondscoach Van Marwijk. Ze doen tegelijker tijd ervaring op. Als oud-spelers dragen ze die ervaring over op deze generatie talentvolle voetballers. In een terugblikartikel in de PZC van afgelopen zaterdag geven ze een beschouwing waarom Nederland geen wereldkampioen kon worden in 1998. “Als team hebben we toen nooit in de wereldtitel geloofd. We vonden het leuk als we een ronde verder kwamen, meer niet”, aldus De Boer. Een wat vreemde gedachtekronkel. Je gaat immers voor het hoogst haalbare. Het was de tweede keer dat Brazilië de doorgang naar de finale blokkeerde door het beter nemen van strafschoppen.
In 1994 (Amerika) schoot het Braziliaanse kanon Branco (Cláudio Ibrahim Vaz Leal, geboren op 4 april 1964 in Bagé, Brazilië) snoeihard een vrije trap van te ver achter de vergeefs duikelende en mistastende Van Breukelen. Nederland verloor met 3-2. Dag droom. Dag WK. Laat het niet weer gebeuren!

Optimale kansen

De wedstrijd tegen Slowakije was niet groots van Nederlandse zijde. Robben had in de eerste helft zijn bekende lievelingsmoment. Uit een verre pass van Sneijder (zijn enige echte wapenfeit) manoeuvreerde Robben zich tussen twee verdedigers door en bracht zichzelf in schietpositie op de zestienmeterlijn. Een droge knal laag over de grond volgde en Nederland juichte massaal.
En Dirk Kuyt? Hij maakte het verschil in de tweede helft en liet Sneijder vrij tegen de bal aanlopen. Een veilige voorsprong van 2-0. Het onbevangen spelend Slowakije kreeg zelfs een aantal schitterende kansen, vooral door het centrum. De bal spelen tussen de beide op één lijn staande centrale verdedigers leverde kwetsbare en angstige momenten op.

Nou ja… vrijdag Brazilië. Dat wordt een geheel andere wedstrijd. En laten we dan hopen dat de bondscoach weer zijn wijsheid over voetbal laat prevaleren boven het gezwets van al die zogenaamde voetbaldeskundigen in allerlei praatprogramma’s op tv en radio. En net zo belangrijk: laten De Boer en Cocu hun opgedane ervaring uit 1998 maar gepeperd overbrengen naar deze selectiegroep. Ze zijn er nog net rijp voor.

Foto’s: Jan van Diermen, Kaapstad