Ook al komt het in geen herhaling voor, ik zie nog voor me hoe hij zich in eerste instantie meldt bij de cornervlag, waar hij met Arjen Robben eigenlijk een korte corner wil nemen – net als bij de 1-1 – maar ditmaal trapt Brazilië daar niet in. En dus loopt Cabauter Wesley dan maar het strafschopgebied in, want hij moet toch wat. Ik zie het gebeuren en denk: jij hebt daar met je 170 centimeter en je (gebrek aan) kopkwaliteiten toch helemaal niks te zoeken? Geen onlogische gedachtegang, me dunkt, maar het tegendeel blijkt waar te zijn. Oops, my bad…
Ook sta ik stil bij Maarten Stekelenburg, die de roep om zijn illustere voorganger al een tijdje heeft doen verstommen. Dat de naam van ’s lands beste doelman aller tijden amper valt, is het grootst denkbare compliment aan de huidige nummer één. Bij aanvang van het WK was ik aanvankelijk van plan een kritische column aan Edwin van der Sar te wijden. Net als velen heb ik steeds gedacht dat we de recordinternational nodig hadden om wereldkampioen te kunnen worden. Daarom vond ik dat hij ons in de steek had gelaten door te bedanken voor Oranje. Ook daar moet ik op terugkomen, nu ik weet wat de ziekte van zijn vrouw teweeg heeft gebracht. Bovendien heeft ‘Ridder’ Van der Sar direct na zijn afscheid als international evenals Bert van Marwijk onvoorwaardelijk vertrouwen in Stekelenburg gehad. ‘Steek’ op zijn beurt betaalt dat momenteel dubbel en dwars terug.
Overigens is er in mijn optiek nog iemand die een aandeel heeft gehad in de ontwikkeling van de Oranje-goalie. Was het niet Marco van Basten die het bij Ajax aandurfde om de getalenteerde doch bij tijd en wijle onzekere Stekelenburg te passeren ten faveure van Kenneth Vermeer? Iets dat Maarten nog niet eerder had meegemaakt en waar hij moeilijk mee kon omgaan. Een vertrek was zelfs even aan de orde, zolang San Marco aan het roer zou blijven. Ik ben ervan overtuigd dat het van groot belang is geweest in het groeiproces van Stekelenburg.
Sowieso ben ik van mening dat Van Basten de bouwstenen heeft gelegd onder het Nederlands elftal van nu. Hij deed onder zijn bewind dan wel de meest gekke oproepen (Romano Denneboom, Dave van den Bergh, Collins John), als bondscoach liet hij van de actuele basiself Mathijsen, De Jong, Kuyt, Van Persie én – jazeker – Stekelenburg debuteren. Datzelfde geldt voor de reserves Boulahrouz, Schaars, De Zeeuw, Afellay, Babel en Huntelaar. Hét sleutelmoment voor de vorming van het huidige Oranje, is mijns inziens het moment waarop Van Basten op voorspraak van een aantal belangrijke spelers definitief overstapte naar het moderne 4-2-3-1-systeem. Grote klasse, dat een coach weet wanneer hij moet luisteren in plaats van opdragen.
Tuurlijk, hij heeft onmiskenbaar ook grote fouten gemaakt (zie de kwestie-Van Bommel), maar dat is hem niet aan te rekenen. De schuld ligt bij de KNVB, die hem als beginneling nooit had mogen aanstellen. Ajax idem dito. Doodzonde, want wellicht had er in Marco van Basten wel een toptrainer geschuild, áls hij de juiste begeleiding had gekregen. Bij mij is de hoop nog niet vervlogen, zeker niet wanneer ik met trots terugdenk aan de nu al legendarische overwinningen op Italië en Frankrijk van twee jaar geleden. Dank daarvoor, Marco. En indirect ook voor de ophanden zijnde wereldtitel.
Van Basten zal blij zijn met je compliment. Ik ben heel benieuwd of San Marco nog aan een nieuwe klus als trainer begint. Hij schijnt bij ac Milan bedankt te hebben voor de eer.